بعضی از فیلمها، مخصوصا از نوع هندی، رمان های نوجوونا و اتفاقایی که آدم این طرف اون طرف میشنوه، انقدر مسخره و خنده داره که .... حتی نمی تونی ثانیه ای به باور کردنش فکر کنی!

اما زندگی به من بارها نشون داده که به صنعت بالیوود علاقه زیادی داره! شاید این لحن صحبت کردن یه جورایی حس توهین یا تحقیر داره. اما ...

نمی دونم! گاهی احساس می کنم چقدر نسل ما از کمبود آموزش ذهنی و روحی، مهارتای لازم برای زندگی کردن، نحوه تجزیه تحلیل، فکر کردن، تصمیم گرفتن و ..... رنج میبره! انقدر هیچ چیزی وجود نداشت که آدم بتونه حتی برای خودش الگو دست و پا کنه!!! دو سه تا الگوی ثابت که تا یه سنی تحت تاثیر یکی از اونا بودی و از یه سنی به بعد تحت تاثیر اون یکی!

ولی گاهی هم فکر میکنم که اصلا چرا آموزش؟!!!! 

اصلا شاید همین آموزش کار ما رو خراب کرده! آموزش فکر کردن! اینکه باید فکر کرد! باید فکر کرد و تصمیم گرفت! باید حساب کتاب کنی! حتی یه دوره ای آموزش اینکه باید به احساساتت گوش کنی! عقلت رو بذار کنار! پیرو قلبت باش! حسابگر نباش و .....

شاید اصلا باید هیچ توصیه ای در کار نمی بود!!!!!!!!

شاید باید آرام نشست! شاید زمانی که ظاهرا شکست خوردم، به جای شنیدن امیدواری ها و دلداری هایی که بهم داده میشد و توصیه هایی که میگفتن اشکالی نداره، دوباره تلاش کن، تلاش بیشتر و ..... باید شک میکردم!!! باید میفهمیدم که اون لحظه باید دست از تلاش بردارم! باید بایستم. نفس بکشم. ساکت. آرام و دور بزنم!!! 

شاید وقتی که همه از استعدادهام میگفتن و ابراز تعجب میکردن و با حرص و آه و حسرت از حروم شدنم حرف میزدن، باید میفهمیدم که قرار نیست این مسیر ادامه پیدا کنه!

این چله نشینی ها ...